
"Hiç iş bulamazsam en azından çocuk bakarım." diyordum Amerika'dan dönmeden önce.
Tabiki ciddi değildim. İdealler uğruna Amerika'ya atla git. İki yıl kal. İngilizce geliştir. Eğitim al. Staj yap. Sosyal medya üzerine yoğunlaş. Bunları yaparken de bir yığın çocukla oyna, uğraş, altını değiştir yemeklerini yedir, okula götür, oradan al parka götür vs...
Amaçlarınızı belirleyip ilerliyorsunuz sadece ve elinizden geldiği kadar tadını çıkarmaya çalışıyorsunuz.
Amaç: Eğitim alıp uzmanlaşmak, Türkiye'de fark yaratacak tecrübelerle geri dönmek ve daha kolay iş bulabilmek.
Yapılacaklar: Önüne gelen her fırsatı değerlendirmek (gerek eğlence anlamında gerek eğitim anlamında), Türk arkadaşlardan mümkün olduğunca uzak kalmak ingilizceyi geliştirebilmek için. Daha da eklenebilir tabiki.
Nasıl yapacağım? Ailenin yanında kalıp çocuk bakarak. Neden olmasın. Eğer amaçlarıma ulaşmamın bir yolu buysa neden olmasın ki. Hem yeni kültür öğreneceğim. Hem dilimi geliştireceğim. Hem yeni bir meslek edineceğim ve hiç bir şey olamazsam Amerika'dan ithal çocuk bakıcısı olacağım :) Bunu ciddiye almayın sakın çünkü kendi ülkemizde böyle olmuyor. Bizde üniversite mezununun tanıdığı çevrelerde parayla çocuk bakıyor olması hiç de normal karşılanmaz Amerika'dan ithal bile olsa.
Peki ülkemize döndüğümüzde bu yeni meslek para dışında bize ne mi sağlıyor?
-Annesi yanında ağlayan bir ufaklık gördüğünüzde "durun susturabilirim" deyip müdahale etme isteğini,
-Geç yatırılan çocuğun ailesine kızma isteğini,
-Ne zaman çocuk muhabbeti yapan birileri duysanız, çocuğu nasıl yetiştirdiklerini öğrenip onlara tavsiyede bulunma arzusunu,
-O an bir çocuğunuz olsa harika şekilde yetiştirebileceğinizi iddia etmenizi,
-"Artık senden süper bir anne olur" dediklerinde sonuna kadar onaylayıp "Kariyerde yaparım çocuk da" demenizi.
Kısacası uzman olduğunuz bir alanınız daha oluyor. "Çocuk bakıcılığı yada annelik rolü". Bir kadının yaşamındaki en büyük rolünün uluslararası tecrübesi edinilmiş oluyor. Ve gerçekten de iyi oluyor.